Otizmli çocuklarda görülen yoğun ağlama, bağırma, yere yatma veya ortamdan kaçma davranışları her zaman istediğini yaptırmaya yönelik bir öfke nöbeti değildir. Kalabalık, yüksek ses, parlak ışık, beklenmedik bir değişiklik veya rahatsız edici bir doku çocuğun taşıyabileceğinden daha fazla duyusal yük oluşturabilir. Bu durumda çocuk çevresindekileri yönetmeye çalışmaktan çok, yaşadığı yoğunluğu azaltmaya ve kendisini korumaya çalışıyor olabilir.
Davranış sırasında çocuğa uzun açıklamalar yapmak, bağırmak veya cezalandırmak çoğu zaman sorunu çözmez. Öncelikle güvenli ve daha sakin bir alan oluşturmak, uyaranları azaltmak ve çocuk sakinleştikten sonra davranışın öncesinde neler yaşandığını değerlendirmek gerekir. Davranışın ne zaman, nerede ve hangi koşullarda ortaya çıktığını kayıt altına almak, tekrar eden tetikleyicileri anlamayı kolaylaştırabilir.
ABA temelli davranış analizi ve duyu bütünleme değerlendirmesi, davranışın işlevini anlamaya ve çocuğa mola isteme, yardım talep etme ya da değişikliklere hazırlanma gibi daha işlevsel beceriler kazandırmaya destek olabilir. Amaç yalnızca davranışı durdurmak değil, çocuğun yaşadığı zorluğun nedenini anlamak ve yerine kullanabileceği uygun bir iletişim becerisi öğretmektir.